Hobby’s en herstel

Ik ben aan het herstellen. Of, dat is toch de bedoeling. Het is intussen 4 jaar, 5 maand en 26 dagen geleden dat ik crashte. Ik gaf mezelf toen 2 maanden om te genezen, maar nu ben ik hier en is dit mijn realiteit. Ik legde al een hele weg af sinds die ene dag. Ik werd gediagnosticeerd met autisme, complexe posttraumatische stressstoornis en ARFID. Ik ging 4 keer in opname, goed voor zo’n 16 maanden in het ziekenhuis. En ik vond hulp, eindelijk, na een ellendig lange zoektocht.

Mijn dagen vullen zich voornamelijk met het volgen van therapie en rusten. Ik krijg traumatherapie, fasciatherapie en kinesitherapie. Ik praat met mijn psychiater, een diëtiste en mijn huisarts. Ik doe de oefeningen die me worden opgedragen, lees de boeken die me worden aangeraden, neem de pillen die me worden voorgeschreven. En ik rust, want het is nodig. Veel meer dan ik zou willen, maar ik rust.

En gelukkig zet ik stapjes in de goede richting. In tegenstelling tot vier jaar geleden slaag ik er vandaag wel in mijn dagen constructief in te vullen. Naast alle therapie heb ik hobby’s. Veel hobby’s. En ja, die helpen me bij m’n herstel. Vorig jaar begon ik bijvoorbeeld met kunstacademie. Als kind was ik verzot op tekenen en was de kunstacademie een veilige thuis. Tijdens m’n middelbare schooljaren liet ik die hobby vallen en begon ik te schrijven. Ik vond een uitweg in woorden, tot wanneer dat niet meer lukte. Na m’n crash was de taal op. Ik kreeg mezelf niet meer neergeschreven, dus moest ik onvermijdelijk teruggrijpen naar beeldtaal. Tijdens corona begon ik terug te tekenen en uiteindelijk besliste ik dus om opnieuw met kunstacademie te beginnen. Doel? Faalangst overwinnen en terug dingen durven creëren in het bijzijn van anderen. Ondertussen ben ik bezig aan m’n tweede jaar grafiek, maakte ik al verschillende nieuwe werken en durfde ik zelf een compleet nieuwe techniek uit te proberen.

Naast kunstacademie doe ik ook veel aan sport. Je weet wat ze zeggen: een gezonde geest in een gezond lichaam. Die geest van mij is nog niet gezond, maar ik kan op z’n minst al aan dat gezonde lichaam werken. Sport geeft me het gevoel dat ik leef. En, dat er een reden is om te leven. Ik veranderde begin dit jaar van judoclub en kan nu elke week opnieuw genieten van twee stevige trainingen. Daarnaast begon ik vorig jaar in januari door een gek toeval met ijshockey. Die sport leert me dat het oké is om nieuwe dingen te proberen, dat het oké is om fouten te maken en dat het oké is om gewoon ‘kind’ te zijn, vrij van alle verwachtingen. En omdat ik goed wil zijn in zowel judo als ijshockey, train ik thuis ook nog eens bij zodat ik sterker word.

Mijn hobby’s geven me daginvulling en zingeving. Mijn hobby’s tonen me dat ik meer ben dan ‘psychisch ziek’. En dat er hoop is voor de toekomst. Mijn hobby’s leren me skills die ik nodig heb om te kunnen leven. Leven, niet overleven. Mijn hobby’s geven me identiteit. Ze leren me wat ik leuk vind, waar ik van geniet, waar ik rustig van word. Ze brengen me in contact met nieuwe mensen, mogelijks nieuwe vrienden die m’n wereld verruimen. Ze leren me om terug deel uit te maken van deze wereld waar ik me jarenlang van afgesloten voelde.

Mijn hobby’s zijn een teken van herstel. En ook al ben ik nog lang niet waar ik wil zijn en zijn er nog altijd veel meer moeilijke momenten dan goede, mijn hobby’s bieden tegenwicht en tonen me dat er veel meer is dan de pijn alleen. Dat ík veel meer ben dan de pijn alleen.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s