En toen kwam Astor

Op 29 augustus moest ik geheel onverwacht afscheid nemen van Beau, mijn eerste hond. Ze werd net geen twaalf jaar. Ze leek kerngezond, maar op die zondagavond werd ze plots heel ziek. Ze werd slap, bewegingsloos,… Het was ernstig, wist ik direct. Het duurde veel te lang vooraleer ik een dierenarts vond die aan het werk was op zondagavond. Rond 19u waren we bij de dierenarts en niet veel later volgde de diagnose: er zat vocht in haar hart en dat was waarschijnlijk het gevolg van kleine harttumoren. Er waren twee opties: het vocht wegtrekken, maar met de garantie dat het hoe dan ook opnieuw zou gebeuren, of, afscheid nemen. Rond 21u overleed Beau in mijn armen.

Diezelfde avond ontplofte er een bom in mijn leven. Het is overbodig om details te geven, maar mijn hele wereld stortte in op hetzelfde moment waarop ik afscheid nam van mijn dierbare viervoeter. Ik was een wrak. Het huilen hield niet op, dagen aan een stuk. Ik mailde wanhopig naar mijn psycholoog met de vraag of ze snel met EMDR de pijn het zwijgen kon doen opleggen, want ik was op. Donkere gedachten werden nog donkerder. Eenzaamheid werd met de minuut pijnlijker. Ik had geen redenen meer om te blijven.

Ik wilde Beau niet vervangen, maar ik merkte wel dat de nood aan gezelschap groot was. Ik stond mezelf toe om voorzichtig te onderzoeken wat de opties waren: een hond adopteren, een hulphond aanvragen, een nieuwe puppy zoeken,.. Maar al die opties bleken moeilijker dan gedacht. De asielen zitten vol prachthonden, maar ook vol rassen die ik niet de baas kan. Voor hulphonden zijn de wachtlijsten lang en gezonde puppy’s bij erkende fokkers zijn ook nooit direct beschikbaar. Ik voelde me verloren.

Drie dagen na het overlijden van Beau stond ik judotraining te geven. Na de training zei ik lachend tegen mijn collega-trainer dat hij het maar moest laten weten als hij ergens een nest golden retriever puppy’s wist zitten. Het was sarcasme, want “what are the odds?”. Maar wat zei hij? Een collega van hem had een nestje, maar hij wist niet zeker welk ras. De volgende dag hield ik de labradorpuppy in m’n armen wiens naam voor altijd Astor zou zijn.

Het ding is: toen ik als 14-jarige een hond mocht zoeken, kwam ik bij het nestje van Beau terecht. Dat nestje werd geboren bij een particulier en toen ik bij hem terechtkwam, waren de puppy’s al zes weken oud. Alle puppy’s hadden een koper, op eentje na. En dat werd mijn lieve Beau. Twaalf jaar later ontdek ik een nestje labradors bij een particulier. De puppy’s waren al zes weken oud en alle puppy’s hadden al een baasje, op eentje na. En dat werd mijn lieve Astor. So… what are the odds?

En Astor, die lieve lieve Astor, werd de ruggengraat van mijn mentale gezondheid. Ik was gemotiveerd om een hond op te voeden die overal mee naartoe kon. Ik wilde hem socialiseren, leren zwemmen, leren trappen lopen enzovoort. Alles wat met Beau nooit gelukt was, wilde ik hem leren. En dat resulteerde in ‘activering’ ; ik kwam terug in beweging.

Dankzij Astor slaagde ik er eindelijk terug in een dag- en nachtritme te vinden. Ook was het noodzakelijk om meerdere keren per dag op wandel te gaan of te trainen. Ik organiseerde uitstapjes voor ons twee: eens naar het bos, naar de stad, naar de winkel, op café, op restaurant, … Ik kwam terug buiten. Op zondag ging ik naar de hondenschool waar ik nieuwe mensen leerde kennen en waar Astor ook z’n beste vriendinnetje Lola ontmoette. Het baasje van Lola en ik spraken sindsdien wekelijks – of zelfs meerdere keren per week – af om te oefenen of om de hondjes te laten spelen.

Ik geloof niet in het lot en ik geloof niet in een hiernamaals. Maar mijn rouw na het verlies van Beau was zo ellendig pijnlijk, dat ik niet anders kon dan verhalen verzinnen. Mijn ratio heeft hier niks te zeggen ; ik geloof namelijk oprecht dat Beau ervoor gezorgd heeft dat Astor in m’n leven kwam. Ik geloof oprecht dat Beau niet zomaar is vertrokken. Het was haar tijd, veel te abrupt, maar ze gaf me Astor. En Astor, Astor is de hond waar ik als kind van droomde. Zijn naam komt van mijn favoriete luisterverhaal: Het droomschip. Een luisterverhaal dat ik al grijs heb gedraaid sinds mijn kindertijd. Astor was meant to be, ook al geloof ik rationeel gezien niks. Mijn pijnlijke emoties hebben gewoon verhalen nodig.

De komst van Astor zorgde voor een kentering in mijn hersteltraject. Het was soms loodzwaar, maar de zorg voor Astor kwam altijd op de eerste plaats. En zorgen voor hem, was zelfzorg voor mij. Er ontstond terug stabiliteit na een ellendige crisisperiode. Beau is er niet meer, nooit meer. Dat doet me nog steeds verdriet. Maar ze is en blijft mijn eerste hond en Astor heeft haar niet vervangen. Met Beau was het altijd ‘wij twee’, met Astor blijft het ‘wij drie’. En het is dankzij hem dat ik in de afgelopen maanden niet ben verdronken, ook al was het constant storm.  Nog maar 8 maand oud, maar verdorie, wat een hond. Wat. Een. Hond.

[Side note: de naam Astor is nog veel meer dan de naam van de hond uit m’n favoriete luisterverhaal. Astor refereert ook naar muzikant Astor Piazzolla. Hij speelt bandoneon, net zoals het baasje van Astor in mijn luisterverhaal. En die bandoneon is een soort accordeon, net zoals mijn vader die diatonische accordeon speelt. Op die manier is de naam ook met m’n vader gelinkt, die met evenveel liefde voor Astor zorgt als ik es langer van huis ben. Daarbij komt als laatste ook nog dat de naam Astor een Engelse naam is, met als betekenis ‘havik’, een vogelnaam dus,  net zoals de mijne.]

3 Comments

  1. Ik doe ook uitstapjes met m’n hondje 😁 Laatst zijn we samen een paar dagen naar Zeeland geweest. Mijn hondje is, net als mijn vorige hondje, op m’n pad gekomen. Dat was ook hoe ik het wilde. En ze past perfect bij me! Maar och och wat heb ik een partij gehuild toen m’n vorige hondje overleed. Dagen, weken, maanden!!

    Like

    1. Het verdriet om het verlies van Beau, m’n vorige hond, is nog altijd groot. Soms word ik overvallen door huilbuien gewoon omdat ik haar zo hard mis en omdat ons afscheid zo abrupt was. Astor is fantastisch, maar is geen vervanging. Met hem is het gewoon een nieuw verhaal en ik ben heel dankbaar. Maar mijn verdriet mag er ook zijn.

      Like

      1. Zeker waar! Als een afscheid zo abrupt is blijft er vlgs mij altijd een open wond(je) en vraagtekens: had ik dit, had ik dat. Een nieuw verhaal is fijn, zeker als Astor zoveel kan leren. Die van mij is of niet zo slim of te oud om te leren (ze wordt 3)

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s