Pure hoop

Ik kan geen afscheid nemen. Dat weet ik omdat ik het te vaak probeerde, maar uiteindelijk telkens opnieuw schreeuwde om redding. Het is een uitputtende strijd die tot op heden geen einde kent. En is er nog hoop? Niet bij mij in ieder geval.

Maar toen mijn vriendin ervoor koos om te sterven, koos mijn lijf wel om te leven. Die tegenreactie kon ik voelen, die weerbarstige koppigheid. Haar keuze was niet de mijne.

Hoop heb ik niet. Of toch niet voelbaar. En toch is er iets dat me hier houdt, iets dat nooit stopt. En soms voelt het alsof mijn lijf wordt meegesleurd door een niet te stoppen kracht Misschien ben ik het bewegingsloze object voor altijd in de gekende paradox.

Want dat is het: een paradox. Zonder hoop verlang ik naar het einde van een eeuwigdurende strijd, maar sterven wil ik niet. Dus daarom volgt er geen afscheid en geef ik taal aan alles waar ik met moeite in geloof.

Ik ben hier. Er zijn duizend plaatsen waar ik liever wil zijn, maar ik ben hier. En terwijl ik alle pijn meer dan ooit ervaar, voel hoe mijn lichaam zich steeds opnieuw verzet, probeer ik te geloven dat alles wat al zo lang is, ook gewoon helemaal anders kan.

En dat is, in z’n meest pure vorm, misschien ook wel gewoon hoop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s