De meeste mensen deugen. Echt wel.

Ik studeerde af in juni 2018. Master in de Taal- en Letterkunde. Het was een hele onderneming, maar het was me gelukt. Op de vraag of ik nog verder wilde studeren had ik een duidelijk antwoord: “Nee, ik ben klaar met de universiteit. Ik heb echt zin in iets nieuws.”  Ik wilde werken, op eigen benen staan, beginnen aan een hopelijk succesvolle carrière.

Op 8 juli 2018 crashte ik. Letterlijk. Maar de volgende dag schudde ik het weer van me af en ging ik verder met mijn verplichtingen: studentenjob, werk zoeken, sportkampen begeleiden, diagnostische testen afleggen. Gaan gaan gaan. En toen werd ik ziek. Ik moest drie weken rusten. In augustus ging ik er weer voor. Met mild enthousiasme en gespeelde zelfzekerheid, maar ik kwam al mijn verantwoordelijkheden na. Eind september had ik zelfs een job te pakken. En toen werd ik weer ziek. Drie maanden rusten was het verdict.

Ik was kwaad. Ik wilde zo graag, maar mijn lijf en hoofd werkten me tegen. In januari deed ik opnieuw een nobele poging, maar het was op. Mijn lijf was op. Ik gaf eindelijk toe. Een dikke maand later stapte ik binnen in de psychiatrie.

Sinds mijn crash zijn er 710 dagen voorbij gegaan. Yes, I keep count. In die 710 dagen heb ik intensief gewerkt aan mijn herstel. Elke dag opnieuw. En het doet me veel verdriet te realiseren dat ik nog een lange weg heb te gaan. Ik ben zo vaak teleurgesteld in mezelf omdat het me niet lukt ‘zoals het hoort’. Ik schaam me en ik ben bang. Maar ik heb geen keuze. Net zoals iemand moet revalideren na een zwaar accident, of zoals iemand de strijd met kanker moet aangaan, ben ik het verplicht aan mezelf om te werken aan en naar herstel.

Maar af en toe hoor ik het gefluister of de oordelende toon: “ben je nu al aan het werk?”, “wanneer ga je beginnen werken?”, “hoe zit dat dan financieel?” En daarom schrijf ik dit bericht. Lieve wereld, liefste maatschappij, het spijt me. Ik kan niet voldoen aan uw verwachtingen. Nog niet. Het heeft geen zin kwaad te worden, het heeft geen zin te oordelen; ik ben hard genoeg voor mezelf. En ja, ik heb jullie nodig.

Ik hoop dat mijn masterdiploma, de drie boeken die ik publiceerde, mijn zwarte gordel judo, mijn trainersdiploma’s en alle andere initiatieven die ik onderneem een bewijs kunnen zijn van wat ik kan. Zie het als een garantie: Ik kom terug. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt me neer te leggen bij hoe ik me nu voel. Maar geef me tijd.

Geef ons tijd, want ik ben niet alleen. Ik heb zoveel jongeren ontmoet, zoveel mensen die zo graag willen maar (nog) niet kunnen. We hadden allemaal andere plannen en andere dromen. We hadden allemaal op een ander leven gerekend, maar we werden ziek. Misschien overkwam het jou of een vriend of een familielid. Misschien kan het je nog overkomen, maar ik hoop oprecht van niet. Er is alvast iets dat ons verbindt: we willen ons allemaal gewoon goed voelen en zijn bereid daar hard voor te werken.

Dus misschien wordt het tijd dat we het oordelende toontje achterwege laten. Geen roddels over die collega die “wel met vrienden op stap gaat, maar niet kan komen werken”, geen sarcastische blikken wanneer het gaat over “die jongen die niet meer naar school komt”. En als je vindt dat iemands ziek zijn te lang duurt, ga er dan vanuit dat die persoon een grote strijd heeft te strijden en niet “gewoon te lui is om z’n werk te doen”. Profiteurs zullen er altijd zijn, overal. Maar zoals Rutger Bregman pleit in z’n boek: de meeste mensen deugen. Echt wel.

2 Comments

  1. Zó herkenbaar en helemaal mee eens. Er staat bij mij ook een blog klaar (komt volgende week online) over de vraag of ik al werk heb. Nee. Maar die vraag voelt zó veroordelend en jaag me op. Ik sluit me helemaal aan bij wat jij erover zegt. Want inderdaad, geef ons tijd. Ik wens je die tijd toe, om daarna weer ‘terug te kunnen komen’.

    Like

  2. Knuffel. Moedig. Supporter. Deels herkenbaar. Blijf geloven. Er is ook jouw manier en jouw plek. Of toch het recht daarop. Jouw tempo. ❤⚘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s