Twee gebroken benen

Het is net als twee gebroken benen. Dat zei de psychiater. Het is lastig, het is pijnlijk en je moet vertrouwen op de hulp van je omgeving. Het feit dat het noodzakelijk is mentale problemen te vergelijken met fysieke klachten is echter het bewijs dat die twee cruciaal van elkaar verschillen. In tegenstelling tot die twee gebroken benen, zijn mentale problemen onzichtbaar en daardoor minder bevattelijk voor de wereld.

Sommige mensen hebben twee gebroken benen. Andere mensen zitten in een depressie. Het is allebei lastig en allebei pijnlijk. Zonder hulp genezen ze niet. Met gebroken benen ga je naar een ziekenhuis. Je laat foto’s trekken, raadpleegt een dokter en herstelt uiteindelijk dankzij tijd en gips. Met een depressie ga je naar een psycholoog, een psychiater of een psychiatrische instelling. Je praat, raadpleegt professionals en herstelt uiteindelijk dankzij tijd, rust, hard werk en eventueel medicatie.

Mijn psychiater heeft dus gelijk. De vergelijking gaat op. Maar er zijn dagen waarop ik wenste dat het maar twee gebroken benen waren. Dan was mijn pijn zichtbaar. Dan begrepen mensen tenminste wat het was. De vooroordelen rond psychische problemen zijn groot. Het taboe dat erop rust weegt zwaar. Dat merk ik in de gesprekken met mijn lotgenoten, dat merk ik in de gesprekken met mijn omgeving.

Terwijl twee gebroken benen beschouwd worden als brute pech, ziet men een depressie vaak als iets waarvoor men zelf verantwoordelijk is. Alsof je het zelf in de hand hebt, die vermoeidheid en moedeloosheid. Alsof je ervoor kiest. Alsof een depressie een teken van zwakte is. Maar dat is het niet! Herstellen van een depressie vraagt zoveel kracht, zoveel energie, zoveel zelfredzaamheid. Het is een langzame revalidatie en je moet zoveel werk zelf doen.

Maar uiteindelijk: wat is het verschil met die twee gebroken benen? De pijn is reëel, de aandoening even toevallig – het kan namelijk iedereen overkomen. Genezen vraagt tijd, maar herstel is altijd mogelijk. Met tijd, rust, geduld en hard werk geneest de breuk, geneest het gat in je ziel. Met onbegrip komen we echter nergens.

2 Comments

  1. Dit heb je zó mooi gezegd! En helaas pijnlijk herkenbaar. Toen ik me ziek meldde, kreeg ik als eerste te horen: “Maar jij ziet er helemaal niet ziek uit.” Het deed (en doet) zo vreselijk veel pijn als mensen dat zeggen. Sterkte!

    Like

    1. Bedankt voor het compliment! Spijtig om te horen dat er nog steeds zo’n dingen worden gezegd. Net daarom is het zo belangrijk dat we dit taboe blijven doorbreken. Keer op keer tot wanneer het doordringt. Jij ook veel sterkte!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s