Een diagnose

Ik was drieëntwintig jaar. Mijn strijd duurde al negen jaar en ik zag nog steeds geen einde. Ik had obstakels overwonnen en doelstellingen bereikt, maar nooit was het genoeg. Van een moeilijke puberteit naar een lastig studieparcours, het lijden hield niet op. Depressieve gevoelens, negativiteit en paniekaanvallen waren mijn dagelijkse metgezellen. En ik ging altijd maar door.

Van psycholoog nummer een tot nummer negen. Praten hielp wel, maar echt oplossen deed het niet. Ik had dingen meegemaakt die een plaats moesten krijgen, maar dat dekte de lading niet. Het was uiteindelijk die negende psycholoog die de knoop voor me doorhakte: “ga te rade bij een psychiater,” zei ze en ik ging.

“Je bent een complex geval,” waren haar woorden en ik voelde me deels geflatteerd. Van de psychiater werd ik doorverwezen naar een centrum voor psychodiagnostiek en daar begonnen de testen. Vele vragenlijsten, IQ-tests en gesprekken later zou ik hopelijk een verklaring hebben voor mijn complexiteit. Ik was hoopvol, verwachtingsvol. Dat de tests me meer dan 500 € kostten en ik aan de rand van mijn faillissement zat, nam ik er voor een keer gewoon bij. Ik wilde gewoon een antwoord.

Vijf september 2018 was het zover. Ik was drieëntwintig jaar en aan het einde van mijn Latijn. “Dat is ook normaal,” zei de psychologe toen erkennend. “Je hebt autisme.” Ik weet nog dat ik niets meer zei. Ik weet nog dat de psychologe van alles vertelde, maar weinig woorden drongen tot me door. Ik had autisme. Dat was mijn antwoord. Voor het eerst in drieëntwintig jaar voelde ik me niet meer schuldig.

Ik was nog steeds gewoon mezelf, maar de moeilijkheden waar ik bij voortduring op stootte hadden nu eindelijk een naam. Was het probleem daarmee opgelost? Niet echt. Maar ik begon aan een proces van begrip en aanvaarding. Mijn omgeving en ik konden mij opnieuw leren kennen, met mijn sterktes en mijn zwaktes. Het werd eindelijk tijd om mijn grenzen te respecteren.

Had je me maanden voordien gezegd dat ik mogelijks autisme had, dan had ik eens goed gelachen. Oké, ik ben gevoelig aan geluid en denk hard na over de sociale conventies in deze wereld, maar ik kon prima functioneren. Toch begon het me tijdens de onderzoeken steeds duidelijker te worden en toen de dag van mijn diagnose kwam, was ik niet eens echt verwonderd – misschien hooguit wat verbouwereerd. Ik had autisme, alles viel op z’n plaats. Het verklaart waarom ik zoveel nood heb aan structuur en waarom ik crashte toen al mijn structuur wegviel. Het verklaart waarom ik zoveel tijd alleen moet doorbrengen, gewoon om op te laden. Het verklaart waarom alles zoveel energie kost.

Voor mijn dichte omgeving voelde het ook alsof er eindelijk een puzzelstukje op z’n plek viel. Voor anderen was het moeilijker. “Je hebt dan toch maar een beetje autisme” of “iedereen is een beetje autistisch” waren vaak de reacties. Reacties die nergens op slaan. Je hebt autisme of je hebt het niet. Hoofdpijn betekent niet meteen dat je een hersentumor hebt, ook al is het een kenmerk. Houden van structuur betekent dus ook niet meteen dat je autisme hebt, of dat je “een beetje autistisch bent”.

En nu? Nu moet ik verder. Een diagnose is niets meer dan een verklaring. Het verandert niets aan de situatie, maar het helpt wel. Ik leer mezelf nu beter kennen en respecteer mezelf veel meer in mijn kunnen en mijn beperkingen. Het is een voortdurende zoektocht en ik ben nog lang niet aan het eind, maar ik ben onderweg en dat is het enige wat telt.

2 Comments

  1. Zó herkenbaar. Ik schreef ongeveer hetzelfde, na mijn diagnose (wel wat ouder dan jij was ik toen al en mijn diagnose is nog wat ‘jonger’, maar toch). Wat ik wel lastig vind, is het indelen van mijn leven in de wetenschap dat ik dus altijd bijvoorbeeld gevoelig zal blijven voor prikkels. Ik lees dus graag mee met je zoektocht.

    Like

  2. Wow, wat een herkenning! Op dit moment wacht ik op psycholoog nummer negen om eindelijks eens wat diagnostiek te laten doen. Ik weet dat ik hooggevoelig ben maar nu komt bij mij de vraag op “welke kenmerken horen bij hooggevoelig zijn en wanneer heb je autisme’”..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s