Het taboe

Net zoals racisme nog steeds de wereld niet uit is en LGBTQ-haat nog steeds een realiteit is, zo zijn de vooroordelen en misverstanden rond psychische problemen nog niet verdwenen. Ja, er is al veel veranderd. Meer en meer dokters hebben aandacht voor psychosomatische klachten en de hulpverlening is er sterk op vooruit gegaan. Toch zijn we nog ver van huis. Even een kleine reality-check:

De statistieken zijn verbijsterend: per jaar lijdt bijna dertig procent van de volwassen populatie aan een erkende psychische stoornis. De WHO schat dat depressie op dit moment de op drie na meest voorkomende, duurste en meest invaliderende ziekte ter wereld is en tegen het jaar 2020 zelfs de tweede plaats zal innemen. Iedere willekeurige week lijdt tien procent van de volwassen populatie aan een klinische depressie en een op de vijf mensen krijgt in zijn of haar leven een keer een depressie. Bovendien lijdt een op de vier volwassenen op enig moment in het leven aan een drugs- of alcoholverslaving. Daardoor zijn er alleen al in de Verenigde Staten op dit moment meer dan twintig miljoen alcoholisten. Nog verbijsterender dan al deze cijfers is echter dat bijna de helft van alle mensen in hun leven een keer een periode van twee weken of nog langer doormaakt waarin ze met serieuze zelfmoordgedachten rondlopen. En, nog beangstigender: een op de tien mensen doet op enig moment echt een zelfmoordpoging. Probeer je die getallen eens voor te stellen. Denk aan je eigen vrienden, familie en collega’s. Bijna de helft van hen maakt het een keer mee zich zo overspoeld te voelen door zijn of haar ellende, dat zelfmoord een serieuze optie wordt. (De valstrik van het geluk – Russ Harris)

Er zijn dus absurd veel mensen die te maken krijgen met psychische problemen. Het is een probleem waar we oplossingen voor moeten bedenken. Is het een optie om gewoon te doen alsof die problemen niet bestaan? Nope. Net als de klimaatopwarming kunnen we de feiten niet blijven ontkennen. Psychische problemen zijn echt. Het heeft geen zin ze dood te zwijgen.

Er wordt al veel ondernomen, maar het volstaat niet. Ik heb gesprekken gehad met mensen die vinden dat ik “gewoon wat minder moet nadenken” en “dat ik moet zorgen dat het niet teveel opvalt dat ik problemen heb”. Het zijn vrienden die zo’n uitspraken doen. Vrienden die me vertellen dat ik overdrijf, dat ik gewoon moet doorgaan en er niet teveel woorden aan moet vuil maken. Ik had tijdens mijn studie gemiddeld drie paniekaanvallen per dag, dat zijn er meer dan 4000 gedurende mijn hele studeerperiode. Om maar te zeggen: als ik had gezwegen, dan had ik nooit mijn diploma gehaald.

Het is niet de schuld van de persoon zelf dat hij of zij met psychische problemen belast wordt. Net zoals kanker niemands fout is. Het is wel zo dat iedereen de keuze heeft: laat je je doen door wat je overkomt, of zoek je actief naar oplossingen en hulp. “Het mag geen excuus worden,” hoor ik je denken. Klopt. Maar is het een excuus als je door je depressie gewoon niet uit je bed geraakt? Of anders: Is het een excuus als je door kanker niet uit je bed geraakt? Het mag geen uitvlucht worden, maar de moeilijke dagen mogen er zijn en er mag over gesproken worden, dan worden ze misschien een beetje gemakkelijker.

Doorbreek het taboe. Praat, oordeel niet. Iedereen heeft zijn verhaal en elk verhaal mag er zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s