“Jij hebt toch niets te klagen?!”

Ik las ooit een verhaal van een vrouw die een postnatale depressie had. Ze had een perfecte zwangerschap en bevalling achter de rug. De baby was schattig en gezond. De roze wolk was voor iedereen een feit, maar niet voor haar. Alle mensen rondom haar bleven maar herhalen hoe goed ze het getroffen had, hoe fier en gelukkig ze mocht zijn. Maar zij was het niet. Het was een eenzaam gevoel. Ze begreep ook wel dat ze alles had om gelukkig te zijn, maar toch voelde ze zich droevig, onrustig, alleen.

Toen ik mijn eerste examenperiode op de universiteit overleefd had, herkende ik dat gevoel. Iedereen rondom me was ervan overtuigd dat ik gelukkig was, dat ik op mijn plaats zat, dat ik echt mijn weg had gevonden. Maar ik voelde me droevig, onrustig en alleen. Ik durfde het aan niemand te vertellen omdat het leek alsof ik niets te klagen had. Dus ondanks alle paniekaanvallen deed ik gewoon maar door alsof er niets aan de hand was.

Het is een probleem dat zich vaak voordoet bij psychisch kwetsbare mensen. Enerzijds gaat alles goed in hun leven, maar anderzijds is het onmogelijk om elke dag dat goede te zien. Er speelt veel onzekerheid mee. Zoveel aspecten van een mensenleven die voor een buitenstaander totaal onzichtbaar zijn, maar binnenin woekeren als onkruid. Hoe kan een buitenstaander dan beslissen dat een ander niet te klagen heeft? Er gaat zoveel verbondenheid verloren door de problemen en gevoelens van een medemens compleet te ontkennen of te ondermijnen. We moeten relativeren, we moeten doorzetten, okay I got it. Maar betekent dat dat we niet meer mogen huilen? Dat we niet meer mogen toegeven dat we onzeker en bang zijn? Dat we de problemen die zich in ons hoofd settelen niet meer mogen benoemen? Nee toch?!

Ik geloof dat we die dingen net meer met elkaar moeten delen. Misschien dat iemand een antwoord heeft. Misschien dat iemand hetzelfde voelt. Misschien dat iemand gewoon kan luisteren en kan delen hoe hij of zij met gelijkaardige gevoelens omgaat. Het kan geen kwaad om de dingen te benoemen. Het is niet omdat iemand aangeeft dat hij of zij een probleem heeft, dat die persoon niet langer kan functioneren in de maatschappij. Integendeel: zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Het is niet omdat iemand huilt dat hij of zij zwak is. Integendeel: kwetsbaar kunnen zijn is een immense kracht.

Wees dus niet te snel met je oordeel. Ook al hebben mensen schijnbaar niets te klagen, het kan zijn dat hun onzichtbare demonen hen parten spelen. Laat hen niet in de steek, geef hen niet het gevoel dat ze overdrijven. Help hen. Luister en deel. Wees menselijk en leef lief.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s