Cards for Care

Eén op de vijf jongeren zit niet goed in z’n vel. Laat dat even bezinken. In mijn klas uit de middelbare school zouden dat dus al drie leerlingen zijn geweest. Ik was één van hen. Ik was twaalf jaar toen alles ingewikkelder werd. Ik was veertien toen de grond onder mijn voeten verdween. Ik was zeventien toen ik voor het eerst een paniekaanval doorstond. Ik was negentien toen ik mezelf de vraag stelde of nog wel wou blijven doorgaan. Ik ben drieëntwintig en ik blijf gaan, ook al is dat met heel veel vallen en opstaan.

Toen in 2015 Rode Neuzen Dag ontstond, was ik laaiend enthousiast. Zoveel mensen die hun verhaal deelden, zoveel mensen die acties organiseerden, zoveel warmte en begrip. Ik wou er zo graag deel van uit maken, maar dat lukte toen nog niet. Afgelopen jaren kenden opnieuw veel ups en downs, maar altijd vond ik een manier om ondanks de moeilijkheden mijn doelstellingen te bereiken. Ik durfde spreken over de obstakels in mijn leven en vroeg hulp, ook al was dat niet vanzelfsprekend.

Ik vertelde mijn verhaal aan mensen die wilden luisteren en ze feliciteerden me met mijn moed en doorzettingsvermogen. Ik sloeg de complimenten van me af, want wat moet je anders, maar ze zetten wel iets in gang. In gesprekken met leeftijdsgenoten merkte ik op dat pijn, verdriet, angst en onzekerheid voortdurende thema’s werden. Ik begreep niet waarom we die gevoelens nooit konden laten zien. De eerste keer dat één van mijn knapste en slimste vriendinnen vertelde dat ze medicatie nam, was ik in shock. Hoe kon het gebeuren dat iemand zo zelfzeker toch geconfronteerd werd met paniek, angst en depressieve gevoelens? Het antwoord is simpel: ze is helemaal niet zo zelfzeker als ze er uitziet, maar toch doet ze heel erg hard alsof gewoon omdat het niet veilig voelt die kwetsbaarheid te tonen.

Schrijnend, toch? Hoe kunnen we verwachten van onze jongeren dat ze leren dat negatieve gevoelens een deel zijn van dit leven als we zelf voortdurend doen alsof het leven één groot feest is? Als iedereen al die gevoelens moet verstoppen, dan worden we langzaam maar zeker schimmen van onszelf. We blijven voldoen aan de verwachtingen van de maatschappij, maar ondertussen verdwalen we. Ik geloof dat het anders kan.

Rode Neuzen Dag is een stap in de goede richting. De illusie dat het leven een constante gelukservaring is, wordt doorprikt. Het gesprek over psychische problemen wordt geopend en er is ruimte voor begrip. Met het geld dat vorig jaar ingezameld werd, werden er vijf Overkop-huizen gebouwd waar jongeren terecht kunnen voor een gesprek, maar ook om gewoon te ‘chillen’, plezier te maken, jong te zijn en vrienden te ontmoeten. Dit jaar zamelt Rode Neuzen Dag geld in voor het psychisch welzijn van jongeren op school. Een goede zaak, want door jongeren vroegtijdig via laagdrempelige begeleiding terug op goede weg te helpen, kunnen ernstigere problemen in de toekomst worden vermeden. Amen to that!

Ik wil helpen. Ik wil die twee andere klasgenoten het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Ik wil tonen dat elk gevoel bestaansrecht heeft en dat kwetsbaarheid een kracht is, geen zwakte. Daarom verkoop ik vanaf september vijf prachtige kaartjes. Vijf van mijn gedichten werden door een vriendin van illustraties voorzien en het resultaat mag er zijn. Mijn gedichten en haar tekeningen zijn een ode aan de kwetsbaarheid van het leven, maar ook aan de veerkracht en de groei. Een kaartje kost 1,5€, een set van vijf kaartjes kost 6€. Alle informatie over onze actie is te vinden op Cards for Care. Daarnaast is het ook mogelijk een vrije bijdrage te storten via mijn actie: klik hier. Delen mag – graag zelfs.

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s