Wij zijn mensen. Wij mogen er zijn.

“Ik denk dat we het soms vergeten. Dat het oké is om te huilen, dat voelen bij dit leven hoort. Ik denk dat we zijn vergeten om te troosten” (Merel, 19 jaar).

De wereld is veranderd. Dat is niet negatief. Het gaat niet over ‘vroeger was alles beter’, het gaat niet over hoe technologie alles kapot maakt. Het is een feit: de wereld is veranderd. Maar de maatschappelijke ontwikkeling gaat volgens mij sneller dan dat de mens kan evolueren en daarom stuiten we op problemen. Problemen die wij als mens willen en kunnen oplossen. Eén van die problemen betreft de aanwezigheid van psychische aandoeningen en psychische kwetsbaarheid, maar ook de erkenning van het feit dat elk individu geconfronteerd wordt met moeilijkheden die gepaard kunnen gaan met (soms hevige) emoties.

Daar wil ik het over hebben. In de snelheid van de wereld gaat er soms veel connectie verloren. Gevoelens zoals verdriet, angst, eenzaamheid krijgen weinig bestaansrecht: iedereen weet dat iedereen huilt, dus doe het daarom niet te luid en niet te lang. Maar zo werkt het niet, ontdekken we nu. In gesprekken met leeftijdsgenoten hoor ik vaak dezelfde dingen: ja we zijn bang, ja we zijn alleen, ja we hebben verdriet, ja we zijn onzeker. Op hun gezicht lees ik niets; geen angst, geen eenzaamheid, geen verdriet en geen onzekerheid. Hoort het zo? Is het de bedoeling dat we ons verstoppen? Aangezien veel van die leeftijdsgenoten professionele hulp zoeken om hun leven te kunnen leven, vrees ik dat het antwoord ‘nee’ is.

Het is waar. Vroeger waren er geen burn-outs, hoogsensitievelingen, adhd-ers, persoonlijkheidsstoornissen. Of wel? Het is waar dat er meer namen bestaan en dat de maatschappij een bepaalde ‘psychologische bril’ heeft opgezet: een kind is niet druk, maar overprikkeld. En je zou kunnen beargumenteren dat kinderen en jongeren daardoor teveel betutteld worden. Ik volg die redenering deels. Ik voer geen pleidooi voor medelijden. Maar dit is onze maatschappij nu. Dit is de wereld waarin we leven. Dus laten we aan de slag gaan met wat we hebben: een hoop kinderen, jongeren en volwassenen met gevoelens die bestaansrecht hebben.

De maatschappij is naar mijn gevoel nog niet helemaal klaar voor zo’n hoop gevoelige mensen. Een idealist zou alles op alles zetten om die maatschappij te veranderen, maar volgens mij bestaat de maatschappij uit de mensen die ze omvat. Dus hoeft het zo groots niet. We moeten gewoon tools aanbieden. We moeten de mensen leren dat hun gevoelens er mogen zijn, dat ze erover kunnen communiceren, dat die gevoelens niet in de weg hoeven te staan van hun doelen, dromen, uitdagingen. En als we daar in slagen, dan hoop ik dat we evolueren naar een maatschappij die open staat voor de menselijkheid van haar inwoners. Rouw is geen ziekte, emotionele pijn is geen stoornis, vermoeidheid is geen zwakte, hoogsensitiviteit is geen gebrek. Wij zijn mensen. We mogen er zijn.

 

 

3 Comments

  1. Dag Merel, ik ben onder de indruk van je ontwapenende openheid. Hoe je, door oprecht te zijn met jezelf en te kiezen om je als mens te tonen in je volledigheid – ook de angsten dus – je weg gevonden hebt doorheen je studies; betekenis hebt gevonden in de relaties tussen jou en de docenten en je medestudenten; hoe je zo ook anderen tot hulp kon zijn met je audio-opnames, maar meer nog doordat anderen van je leren dat we ook onze donkere kant kunnen omarmen als een pijnlijk, doch volwaardig deel van onszelf.
    Dankjewel om jouw ervaringen langs deze mooi geschreven blog te delen.
    Als mens en als vrijzinnig humanistisch consulent in het huisvandeMens in Zottegem voeden jouw getuigenissen en inzichten mijn hoop dat de toekomst zit in oprechtheid en hartelijkheid. Terug durven in contact komen met onze kern als mens. En vanuit die kern uitreiken naar anderen. Het ga je goed op je verdere tocht. En voel je welkom in ons huisvandeMens, voor een babbel, uitwisseling van gedachten, …
    Ik deel je blog ook heel graag op onze facebookpagina.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s